توضیحات

در مورد تمام ساحت­های علوم انسانی اسلامی، کتاب آسمانی قرآن باید غنی­ترین و اصلی­ترین منبع باشد؛ مثلاَ مقوله تاریخ­شناسی سرگذشت انبیا و داستان­های قرآنی منبعی بس راهبردی و ره­گشا برای شناسایی سنن تاریخ و بنیادهای فلسفی این سنن است؛ زیرا داستان­های قرآن همگی عین رخدادهای خارجی هستند که به پیامبر(ص) وحی شده­اند و به مثابه قانون اساسی و اصول کلی معرفت و تربیت هستند: «وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللّهِ قِیلاً» و کیست که از خدا راست‌گفتارتر باشد؟ (نساء: ۱۲۲)، «فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلاَّ الضَّلاَلُ» پس از حقّ که هدایت را در پى دارد، چیست جز باطل که پیامدش گمراهى است؟ (یونس: ۳۲)، «قَوْلُهُ الْحَقُّ» سخن او حق است. (أنعام: ۷۳). در قصص قرآن کریم بیان سنت و حکمت الهی، یعنی فلسفه تاریخ موج می­زند و زیبایی داستان­های قرآن که از اصل داستان­سرایی به احسن القَصَص (نه احسن القصَص) یاد شده در همین نکته فاخر نهفته است.