توضیحات

عارفان همواره از ناگفتنی‌بودن تجربه‌های شهودی خویش سخن گفته‌اند، اما انبوه متون عرفانی، گواه تلاش بی‌وقفه آنان برای بیان ناگفتنی‌هاست. این پژوهش، این تعارض ظاهری را به چالش می‌کشد و با واکاوی دقیق مفاهیم «تجربه عرفانی» و «بیان»، به سراغ مهم‌ترین پرسش می‌رود: آیا زبان قادر به انتقال یافته‌های عرفانی است؟ ادعای بیان‌ناپذیری، سنگ بنای بسیاری از مباحث عرفان‌پژوهی معاصر است. اما آیا این ادعا به معنای تعطیلی کامل زبان است؟ این پژوهش با رویکردی تحلیلی-انتقادی، ده‌ها دلیل مطرح شده برای امتناع از بیان را موشکافی و نقد می‌کند. در مقابل، با طرح نظریه «تأویل» و «تجلی»،نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از گذرگاه الفاظ، به فضای معانی عرفانی راه یافت. این اثر، در واقع، پاسخی است نظام‌مند به این پرسش دیرینه که زبان عرفان چگونه زبانی است.